شنبه 21 فروردین‌ماه سال 1389
توسط: فرهاد

خسته شدم از این تکرار بیهوده

از اینکه هر روز باید به خود و دیگران دروغ بگویم که از زندگی خود راضیم،  خسته ام... 

تا کی باید مانند کبک سر خود را زیر برف کرده و بگوییم کسی ما را نمی بیند.... 

من به جای بسیاری از دروغگویان این مرز و بوم خسته شده و خجالت می کشم....   

به من بگویید راه رفتن به سوی فریاد کدام است... 

شاید با فریاد بر دروغگویان تاریخ ایران نفسی تازه در این بزرگ دیار دمیده شود... 

اما افسوس و صد افسوس که......